Wilma Knoppersen jest członkinią zarządu fundacji Oktober ’44 (Putten, Niderlandy). Jej obaj dziadkowie, Heimen Knoppersen i Johan Wendt, zostali aresztowani podczas łapanki w Putten w dniach 1 i 2 października 1944 r. i 14 października 1944 r. deportowani do Neuengamme, gdzie obaj zmarli w następnym roku.
Kiedy poznałaś historie swoich dziadków?
W młodości rodzice opowiadali mi historię moich dwóch dziadków, którzy zginęli w obozie koncentracyjnym Neuengamme, do którego trafili po łapance przeprowadzonej w Putten.
Historię tę opowiadano nam na podstawie zdjęć i pomnika „Kobiety z Putten”.
Jaki wpływ miała historia Twojej rodziny na to, kim jesteś dzisiaj?
W życiu brakowało mi dziadków, zarówno jako ludzi, jak i dziadków. Z powodu tej straty zainteresowałam się tym, jak wyglądało ich życie w Putten przed łapanką, a także tym, co stało się z nimi później.
Utrata ojców miała ogromny wpływ na życie moich rodziców. W naszej rodzinie dużo opowiadano i mówiono o historii moich dwóch dziadków.
Jako dziecko widziałam i doświadczyłam, co oznaczała dla moich babć śmierć bliskich osób (moich dziadków), do której doszło w wyniku przemocy i wojny.
Z wielkim szacunkiem patrzę na to, jak po wojnie przyjęły i wypełniały swoje obowiązki w rodzinach i gospodarstwach.
Jakie elementy historii i wartości rodzinnych przekażesz następnemu pokoleniu?
Ważne jest, aby znać historię swojej rodziny i historię miejsca lub miasta swojego zamieszkania. Z historii można wyciągnąć wnioski. Nie ma jednego sposobu radzenia sobie z żałobą wojenną, jest to kwestia bardzo osobista. Ważne jest, aby dostrzegać niesprawiedliwość i krytycznie obserwować sposób sprawowania władzy.
Jak to się stało, że zaangażowałaś się w działalność fundacji Stiftung Oktober ‘44? Co oznacza dla Ciebie Twoje zaangażowanie?
Jako sympatyczka fundacji Oktober ’44 pojechałam do Neuengamme.
Ta wizyta głęboko mnie poruszyła i rozmawiałam o niej z innymi. Jestem pedagogiem i zarząd fundacji poprosił mnie o opracowanie dla niej programu edukacyjnego.
Co roku organizujemy spotkanie, podczas którego opowiadamy około 350 dzieciom z ostatnich klas szkoły podstawowej historię łapanki w Putten.
Ana Buka urodziła się w Sarajewie, w Bośni i Hercegowinie, w 1984 roku. Studiowała język angielski i literaturę na Uniwersytecie w Sarajewie, a w 2015 r. ukończyła studia magisterskie z literatury i historii. Swoje pierwsze doświadczenie w dziedzinie kultury pamięci zdobyła w 2014 roku, kiedy rozpoczęła wolontariat w Miejscu Pamięci Obozu Koncentracyjnego Neuengamme jako wolontariuszka Aktion Sühnezeichen Friedensdienste. Dwa lata później ukończyła szkolenie w zakresie edukacji pamięci i od tego czasu pracuje jako freelancer w Miejscu Pamięci Obozu Koncentracyjnego Neuengamme. W ramach swojej pracy w miejscu pamięci pracowała jako tłumacz przy kilku wystawach, pomagała opracowywać koncepcje nowych formatów edukacyjnych, współorganizowała wydarzenia i opiekowała się ocalałymi.