Aurélie Boisseau is de achterkleindochter van Raphaël Gicquel, een verzetsstrijder uit Frankrijk. Toen de Gestapo de wapens vond die hij op zijn boerderij had verstopt, werd hij gearresteerd en naar het concentratiekamp Neuengamme gedeporteerd. Hij is op 3 mei 1945 op de Cap Arcona overleden.
Hoe heb je het verhaal van je overgrootvader vernomen?
Toen ik op 8-jarige leeftijd op school over de holocaust en de gaskamers hoorde, was ik geschokt en ik sprak erover met mijn vader. Hij vertelde me toen het verhaal van zijn grootvader Raphaël. Ik had zijn portret gezien in de huizen van mijn overgrootmoeder en mijn grootmoeder, die zijn oudste dochter was, maar ze spraken niet echt over hem. Omdat ik vlakbij zijn boerderij was opgegroeid, kende ik de plaatsen waar hij had gewoond en waar hij bij het verzet had gezeten. Zijn verhaal voelde voor mij fysiek dichtbij en ik wilde meer weten over het verleden.
Welke elementen van uw familiegeschiedenis en waarden zult u doorgeven aan de volgende generatie(s)?
Ik voel me verbonden met elke vervolgde groep. Ik kan onrechtvaardigheid en racisme niet uitstaan, en waarschijnlijk is het mijn familiegeschiedenis die me gevoeliger maakt voor geschiedenis, politiek en oorlogen. Ik heb geschiedenis gestudeerd, ben geschiedenislerares geworden en ben lid geworden van een vereniging die strijdt voor de mensenrechten.
Welke elementen van uw familiegeschiedenis en waarden zult u doorgeven aan de volgende generatie(s)?
Ik wil mijn kinderen ooit uitleg geven over het verzet en de nazikampen en waarden zoals vrijheid, tolerantie, gelijkheid en solidariteit verdedigen. Verzet betekent dat je je moet informeren, je stem moet laten horen en je uiterste best moet doen om je te verzetten tegen vervolging en uitsluiting. Je moet de geschiedenis kennen om je bewust te zijn van de dreiging die uitgaat van rechtse nationalisten, die als doel hebben de geschiedenis te herschrijven en de macht te grijpen. Daarom is het werk van historici en herdenkingsverenigingen onmisbaar.
Hoe kwam je ertoe om je te engageren in de Franse Amicale? Wat betekent je engagement voor jou?
In 2013 bezocht ik met mijn leerlingen de gedenkplaats Auschwitz-Birkenau en daarna wilde ik voor het eerst Neuengamme bezoeken, maar ik wilde daarheen gaan met de Franse Amicale, zoals mijn grootmoeder in 1995 had gedaan. Na deze ontroerende en interessante reis sloot ik me aan bij de Franse Amicale, omdat ik in die paar dagen heel veel had geleerd. Ik had de kans om overlevenden en families van voormalige gevangenen te ontmoeten, maar ook Duitsers die werkzaam zijn op het gebied van herinneringscultuur. Ik heb geleerd hoe ik informatie over mijn overgrootvader en het concentratiekamp Neuengamme kan zoeken. Je moet de verhalen van andere families kennen om meer te weten te komen over de geschiedenis van je eigen familie. In de Amicale wordt iedereen als familie behandeld, ongeacht leeftijd, beroep en woonplaats, omdat men dezelfde humanistische waarden deelt. Men kan samen projecten uitvoeren om de kennis over het verleden door te geven en tolerantie te bevorderen. Maar sinds de geboorte van mijn kinderen heb ik minder tijd voor de vereniging.
Ana Buka werd in 1984 geboren in Sarajevo, Bosnië en Herzegovina. Ze studeerde Engelse taal- en letterkunde aan de Universiteit van Sarajevo en voltooide haar masterdiploma in literatuur en geschiedenis in 2015. Haar eerste ervaring op het gebied van herinneringscultuur deed ze op in 2014, toen ze als vrijwilliger voor Aktion Sühnezeichen Friedensdienste (Actie Verzoeningsdienst voor de Vrede ) begon bij de Neuengamme concentratiekamp gedenkplaats. Twee jaar later voltooide ze een opleiding op het gebied van herinneringseducatie en sindsdien werkt ze als freelancer bij de Neuengamme concentratiekamp gedenkplaats. In het kader van haar werk bij de gedenkplaats heeft ze als vertaler meegewerkt aan verschillende tentoonstellingen, meegewerkt aan de ontwikkeling van concepten voor nieuwe educatieve formaten, evenementen medegeorganiseerd en voor overlevenden gezorgd.