De vader van Lars Lynge, Knud Lynge, werd op 14 november 1944 gearresteerd op zijn werkplek in het Koninklijk Deens Zeekaartenarchief. Op die dag bestormde de Gestapo het gebouw op zoek naar een voortvluchtige en vond daarbij een pistool in de tas van Knud Lynge. Tijdens de oorlog leerde hij verzetsstrijders hoe ze moesten schieten, waardoor hij af en toe een wapen bij zich droeg. Omdat het dragen van een wapen ten strengste verboden was, werd hij naar de Vestre-gevangenis gebracht en ondervraagd, voordat hij op 15 december 1944 naar Neuengamme werd overgebracht. Zijn zoon Lars vertelde ons hoe hij het verhaal van zijn vader te weten kwam en hoe het leven van het gezin werd beïnvloed door de gevangenschap van zijn vader.
Hoe heb je de geschiedenis van je vader achterhaald?
Ik ben de zoon van Knud Harald Lynge, die van 16 december 1944 tot 16 april 1945 met het gevangenennummer D 67972 in het concentratiekamp Neuengamme gevangen zat. Mijn vader vertelde mij en mijn twee zussen over zijn tijd in Neuengamme toen we 7 jaar oud waren. Hij voelde de behoefte om ons kinderen over zijn gevangenschap te vertellen.
Welke invloed heeft je familiegeschiedenis op de persoon die je vandaag bent?
We mochten het album zien dat mijn vader na de oorlog had aangelegd. Op zondag, als wij kinderen onze bedden moesten opmaken, vertelde hij ons hoe hij in Neuengamme zijn bed moest opmaken om het te laten controleren. Ik herinner me dat we na de maaltijden geen eten mochten weggooien, omdat mijn vader in Neuengamme had gehongerd en niet wilde dat er voedsel werd verspild. Ik heb de woede en de haat van mijn vader tegenover oudere Duitsers meegemaakt, en als we op vakantie waren in Europa, was het altijd mijn moeder die met Duitsers sprak, omdat mijn moeder beter Duits sprak. Ik heb mijn vader vaak vergezeld naar herdenkingsceremonies in Kopenhagen. Toen ik jong was, heb ik er altijd op gelet om voedsel met respect te behandelen, net zoals mijn vader dat deed. Ik begrijp de houding van mijn vader ten opzichte van de Duitsers en kan me moeilijk voorstellen wat hij in Neuengamme heeft meegemaakt. Mijn vader had het geluk dat hij door zijn gevangenschap geen lichamelijke of psychische aandoeningen opliep. Helaas heb ik gemerkt dat mijn broers en zussen niet erg geïnteresseerd zijn om met mij te praten over de tijd van onze vader in Neuengamme.
Na de dood van mijn vader vond ik het aanvankelijk moeilijk om het Vrijheidsmuseum en Mindelunden te bezoeken, omdat deze plaatsen me deden herinneren aan de tijd dat mijn vader in het concentratiekamp zat.
Welke elementen van je familiegeschiedenis en waarden ga je doorgeven aan de volgende generatie(s)?
Ik zou hen graag vertellen wat mijn vader mij heeft verteld en wat ik in boeken heb gelezen. Mijn dochter is erg geïnteresseerd om het verhaal van haar grootvader te kennen, en ik wil ook dat haar kinderen ervan horen als ze oud genoeg zijn om over de gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog te leren.
Hoe kwam je ertoe om je te engageren in de Deense Amicale? Wat betekent je engagement voor jou?
Ik werd lid van de Deense Amicale in september 2002, na het overlijden van mijn vader, toen de vereniging een pelgrimstocht organiseerde en mijn moeder daar aan mee wilde doen. Ze had echter hulp nodig omdat ze moeite had met lopen, dus ging ik met mijn moeder mee. De deelname aan deze reizen heeft sindsdien veel voor mij betekend. Tijdens de reizen heb ik voormalige gevangenen en weduwen van gevangenen uit Neuengamme ontmoet, die hun verhalen vertelden, en het was voor mij belangrijk om waardevolle inzichten in het onderwerp te krijgen van degenen die de gevangenschap hebben meegemaakt. Ook de saamhorigheid onder de voormalige gevangenen heeft veel voor mij betekend.
Ana Buka werd in 1984 geboren in Sarajevo, Bosnië en Herzegovina. Ze studeerde Engelse taal- en letterkunde aan de Universiteit van Sarajevo en voltooide haar masterdiploma in literatuur en geschiedenis in 2015. Haar eerste ervaring op het gebied van herinneringscultuur deed ze op in 2014, toen ze als vrijwilliger voor Aktion Sühnezeichen Friedensdienste (Actie Verzoeningsdienst voor de Vrede ) begon bij de Neuengamme concentratiekamp gedenkplaats. Twee jaar later voltooide ze een opleiding op het gebied van herinneringseducatie en sindsdien werkt ze als freelancer bij de Neuengamme concentratiekamp gedenkplaats. In het kader van haar werk bij de gedenkplaats heeft ze als vertaler meegewerkt aan verschillende tentoonstellingen, meegewerkt aan de ontwikkeling van concepten voor nieuwe educatieve formaten, evenementen medegeorganiseerd en voor overlevenden gezorgd.